جلوی آیینه خودمو میبینم خیلی تغییر کردم

جدی جدی با روضه های تو خودمو پیر کردم

باور من اینه که همیشه تو زندگیمی

من عوض شدم ولی تو حسین بچگیمی

حواست هست؟ به موهای سفید سرم

چقدر امسال از گذشته شکسته ترم

حواست هست؟ نوکرت داره پیر میشه

بخرم ببرم به حرم داره دیر میشه

دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم ارباب

 

صحنِ بی‌بی زینبه رویایِ پروازم، وای

تصویر رفیقمو که میبینم بازم، وای

با دردِ جدایی می‌سوزم و میسازم، وای

اون لحنِ عجیب کلامشو یادم هست، وای

دائم میگفت‌ هرکی‌ شهید‌ نشه‌ بازنده‌ست، وای

آخر رویِ دامن زهرا چشاشو بست، وای

نمیدونم دمِ آخر تویِ غربت کجا جون داد

دست‌ رو سینه‌اش‌ گذاشت‌ شاید‌ رو به‌ کرببلا جون‌ داد

سلام ارباب دو دنیا شهید راهتُ دریاب

به‌ فدای لب‌ خشکت که‌ هنوز هست تشنه آب

در هر منطقه ای هنر با اشکال مختلف خود نشان دهنده فرهنگ آن منطقه و قوم است. برخی از این هنرها نسل در نسل حیات خود را ادامه می دهد تا به نمادی از آن فرهنگ تبدیل شود. از دیرباز هنر ایران با حب اهل بیت (ع) عجین شده و باعث خلق دستاوردهایی شده که هر فردی باید به آن افتخار کند.

برجسته ترین آنها در قالب شعر و موسیقی نمود پیدا می کند؛ که می تواند در جای جای ایران اسلامی به آن اشاره کرد و آن را مثال زد. یکی از این افتخارات در استان گیلان، شعر و در کنار آن موسیقی گیلکی “علی جان” است. که تقریبا بیشتر گیلک زبانان به واسطه زمزمه های پدرها و مادرهایمان با آن آشنایی داشته و آن را دوست دارند. در ادامه متن شعر و معنی آن را قرار می دهم. با صدای تورج رضاپور

دانلود فایل در انتهای مطلب

خواندن ادامه