دسته: دل نوشت

خاطره ای از شهید ابراهیم هادی

ارسال شده در: دل نوشت بدون دیدگاه ۱۴۰۰/۰۶/۱۵

یکی از دوستان شهید ابراهیم هادی در خاطره‌ای از او می‌نویسد: 

بارها می‌دیدم ابراهیم با بچه‌هایی که نه ظاهر مذهبی داشتند و نه به دنبال مسائل دینی بودند، رفیق می‌شد. آنها را جذب ورزش می‌کرد و به مرور به مسجد و هیئت می‌کشاند. یکی از آنها خیلی از بقیه بدتر بود؛ همیشه از خوردن مشروب و کارهای خلافش می‌گفت! اصلاً چیزی از دین نمی‌دانست؛ نه نماز و نه روزه. به هیچ چیز هم اهمیت نمی‌داد. حتی می‌گفت تا حالا هیچ جلسه مذهبی یا هیئت نرفته‌ام.

به ابراهیم گفتم: آقا ابراهیم، اینها کی هستند دنبال خودت میاری؟ با تعجب پرسید: چطور؟ چی شده؟ گفتم: دیشب این پسر پشت سر شما وارد هیئت شد؛ بعد هم آمد و کنار من نشست. حاج آقا صحبت می‌کرد از مظلومیت امام حسین و کارهای یزید می‌گفت و این پسر هم خیره خیره و با عصبانیت گوش می‌کرد. وقتی چراغ‌ها خاموش شد، به جای این که اشک بریزد مرتب فحش‌های ناجور به یزید می‌داد. ابراهیم داشت با تعجب گوش می‌کرد و یک دفعه زد زیر خنده. بعد هم گفت: «عیبی نداره! این پسر تا حالا هیئت نرفته و گریه نکرده، مطمئن باش با امام حسین علیه السلام که رفیق بشه تغییر می‌کنه؛ ما هم اگر این بچه‌ها را مذهبی کنیم هنر کردیم.» دوستی ابراهیم با این پسر به جایی رسید که همه کارهای اشتباهش را کنار گذاشت، یکی از بچه‌های خوب ورزشکار شد، چند ماه بعد و در یکی از روزهای عید همان پسر را دیدم که بعد از ورزش جعبه شیرینی خرید و پخش کرد و گفت: رفقا! من مدیون همه شما و مدیون آقای ابراهیم هستم. از خدا خیلی ممنونم؛ من اگر با شما آشنا نشده بود معلوم نبود الان کجا بودم!

ما هم با تعجب نگاهش می‌کردیم؛ با بچه‌ها آمدیم بیرون، توی راه به کارهای ابراهیم دقت می‌کردم. چقدر زیبا یکی یکی بچه‌ها را جذب ورزش می‌کرد و بعد هم آنها را به مسجد و هیئت می‌کشاند و به قول خودش «می‌انداخت تو دامن امام حسین.» یاد حدیث پیامبر به امیرالمومنین افتادم که فرمود: «یا علی اگر یک نفر به واسطه تو هدایت شود از آنچه آفتاب بر آن می‌تابد بالاتر است.»

بغض فروخورده شهر من

ارسال شده در: دل نوشت بدون دیدگاه ۱۴۰۰/۰۵/۲۲

شمال در دسترس، شمال بدبخت، شمال مسافر زده، شمال بیمار، شمال فروخته شده!

دو سال ما را در استان و شهرمان قرنطینه کردند ولی راه ورود را باز گذاشتند تا مبادا مردم سرزمینم نگران ما شمالی ها شوند! مردم ما دلشان که برایمان تنگ می شود به شهرمان می آیند و کنار خیابان، درون پارک ها و پیاده روها چادر می زنند. با شرت و رکابی درون شهرمان رژه می روند، به ناموسمان تعرض می کنند و در جدیدترین ابراز علاقه کرونا را سوغات می آورند. گله هم که می کنیم می گویند: اگر ما نبودیم شما از گرسنگی مرده بودید!

حال شهر من امروز خراب است. امروز شهر من پر از نگرانیست. امروز شهر من پر از بغض فروخورده ایست که هرآن ممکن بترکد…!

مردم عزیز کشورم که در هر تعطیلات شمال را برای سفر انتخاب می کنید، لطفا تا اطلاع ثانوی از سفر به شهرهایمان خودداری کنید و بگذارید ما همان از نبودن شما بمیریم تا با آمدن شما!

یادگاری

ارسال شده در: دل نوشت بدون دیدگاه ۱۴۰۰/۰۴/۲۶

تصاویر همیشه حرف برای گفتن دارند. مخصوصا تصاویری که در برگیرنده کسانی باشد که دوستشان دارید، عاشقشان هستید. امروز خیلی اتفاقی در جایی (مجازی) به کادری رسیدم که من و تو را در سالهای نه چندان دور در کنار یکدیگر به یادگار گذاشته بود. بعد از چند سال انگار دوباره چشم در چشم روبروی هم نشستیم. فکر میکنم دقایقی فقط به چشمانت در تصویر خیره بودم! آی تو که این را میخوانی، میخواهم بدانی همیشه در قلب منی!

قاسم هنوز زنده است…

ارسال شده در: دل نوشت بدون دیدگاه ۱۳۹۹/۱۰/۰۹

هنوز هم ۱۳ دی ۹۸ را بیاد دارم که خبر شهادت حاج قاسم و ابومهدی تمام شبکه های اجتماعی را پر کرده بود! چه شب بدی بود. در انتظار تکذیب خبر بودم اما این خبر راست بود و حاج قاسم و ابومهدی آسمانی شدند.

چه چیز یک فرد را اینگونه عزیز می کند که مردم بسیاری در دنیا او را دوست بدارند، در زمان حیاتش دورش حلقه بزنند و هنگام آسمانی شدنش او را به خانه ابدیش بدرقه کنند و یادش را حتی پس از رفتنش زنده نگه دارند. حاج قاسم اینگونه بود. حتی کسی که او را نمی شناخت با دیدن چهره نورانی او محو تماشایش می شد.

به قول مادرم: (پس از شهادت) هروقت او را در تلویزیون می بینم انگار هنوز هم زنده است. انگار با چهره نورانیش صحبت می کند.

بنظرم شهادت قاسم سلیمانی، ابومهدی المهندس و تمام شهدای محور مقاوت، عزیز و الگو شدن آنها در بین مردم، باور و پیروی از ولایت بوده و این اعتقاد را با خون خود تضمین کردند.

حاج قاسم سلیمانی: برادران، رزمندگان، یادگاران جنگ؛ یکی از شئون عاقبت به خیری «نسبت شما با جمهوری اسلامی و انقلاب» است. والله والله والله از مهمترین شئون عاقبت به خیری همین است. والله والله والله از مهمترین شئون عاقبت به خیری، رابطه قلبی و دلی و حقیقی ما با این حکیمی است که امروز سکان انقلاب را به دست دارد. در قیامت خواهیم دید، مهمترین محور محاسبه این است.

دلتنگ توام

ارسال شده در: دل نوشت بدون دیدگاه ۱۳۹۹/۰۲/۱۹
شهید سلیمانی: آیا من در ذهن شما آدم خوبی بودم؟

یک کلمه بله.

بحران ۳۰ سالگی

ارسال شده در: دل نوشت ۴ دیدگاه ۱۳۹۷/۰۱/۰۸

فروردین ماه ۱۳۹۷ مصادف بود با تولد سی سالگی من! و دوستان زحمت کشیدند و تولدی کوچک برایم ترتیب دادند که از همین جا از همه‌ی آنها تشکر میکنم.

و اما ۳۰ سالگی

هرکدام از ما وقتی به تولد سی سالگی خود نزدیک می‌شود حس عجیب و غریبی دارد که دلیل‌اش هم قابل فهم نیست. نمی‌دانم، شاید حرف های دیگران درباره بحران سال ۳۰ام زندگی بر روی ما تاثیر بگذارد و یا دلایل دیگر! ولی می‌دانم انسان همیشه دوست دارد نیرو، بنیه و همچنین چهره جوانی را حفظ کرده و هرگز آن را از دست ندهد. برای همین افزایش سن و از دست دادن کم‌کم آنها برایش عذاب آور است. قبل از پا به سن گذاشتن خیلی کم پیش می‌آید که در این باره تامل کنیم چون فکر میکنیم همیشه این ویژگی ها را خواهیم داشت؛ اما افسوس که پیری شتری است که دم خانه‌ی همه ما می نشیند. 😀