چرا علایم ظهور !

نویسنده: محمود ظروفچی ارسال شده در: مهدویت بدون دیدگاه ۱۳۹۰/۰۴/۱۸

وبسایتها، کتب، برنامه های صوتی و تصویری و… همه و همه در مورد علایمی صحبت می کنند که با ظهور این علایم و به وقوع پیوستن آنها ظهور حضرت مهدی (عج) نیز نزدیک می شود. برخی نیز فاصله ی بسیار کمی با ظهور دارند. اما افرادی که تعداد آنها کم هم نیست در مورد این علامات سوال می کنند و ارزش وجود این علایم را جویا می شوند. در زیر سوال هایی که از مهمترین عوامل پیش روی این افراد و حتی غیر از ایشان است، آمده که به آن اشاره می کنم!

آیا این نشانه ها هستند که باعث ظهور مهدی (عج) می شوند؟

خیر. به طور حتم این نشانه ها نیستند که باعث ظهور امام مهدی(عج) می شود. بلکه نشانه ها نوعی آمادگی و انتظار برای رسیدن به زمان موعود است.

آیا نشانه ها حتما باید اتفاق بیافتند؟

خیر. زمان ظهور امام زمان (عج) را کسی جز خداوند تبارک و تعالی مشخص نکرده و نمی کند. نشانه های بسیاری وجود دارند که به ۲ دسته تقسیم می شوند علامات حتمی و علامات غیر حتمی. علامات حتمی نشانه هایی هستند که باید اتفاق بیافتد، ولی با این حال ممکن است خداوند وابسته به شرایط آنها را حذف و یا تغییر دهد(والله العلم).

اما نشانه های غیرحتمی نشانه هایی هستند که خبر آنها مانند نشانه های حتمی در روایات به ما رسیده ولی تفاوتی بین آنها وجود دارد، این تفاوت در نشانه های غیر حتمی، واقع نشدن برخی و یا همه ی آنهاست! که برای صلاح مسلمانان، بعلت زیاد دعا کردن، بعلت وجود افراد با ایمان و… اتفاق نمی افتد و رفع می شود.

برای چه پیامبر(ص) و اهل بیت (ع) از علامات خبر داده اند؟!

ظهور امام مهدی(عج) به عنوان بزرگترین رویداد هستی و بشارت آن به مسلمانان، وسیله ای شد برای پایبندی به دین مبین اسلام و همچنین نشانه ای شد که غیر مسلمانان نیز برای درک این واقعه و بدست آوردن اطلاعات بیشتر، در زمانی که تمام ادیان و فرقه ها، منجی های دروغین را برای بدست آوردن منافع خود ساخته و به خورد جهان می دهند، به اسلام توجه خاص کنند.

یکی از دلایلی که منجی گرایی در اسلام بیش از همه ی ادیان و فرقه ها مورد توجه قرار می گیرد، نبود زمان مشخص برای ظهور منجی است! همان زمانی که مسلمان برای رسیدن آن لحظه شماری می کند. این نمایانگر عجز آدمی برای ساخت دنیای بدون تبعیض است. آنجاییست که خدا، تنها راه باقی مانده برای رسیدن به ثبات است و او نیز زمان آن رویداد را مشخص می کند.

زمانی که ظلم و گناه، جنگ و خونریزی امری عادی تلقی می شود. زمانی که دین تنها وسیله ای برای پوشش ظاهر و رسیدن به امیال و هوس های باطنی می شود. زمانی که از عدالت چیزی جز نام باقی نمی ماند. نسل آدم به دنبال عدالت، که میل فطری هر انسان است می گردد. حال اگر نشانه ای برای رسیدن زمان موعود وجود نداشت چه می شد؟ آری، سوال سختی است! زیرا حتی ادیان و فرقه های تحریف شده ی دست انسان نیز برای وقوع حادثه ای همچون ظهور منجیان خود و دیگر رویدادها نشانه هایی دست ساخته را، به عنوان نشانه های ظهور تحویل پیروان این ادیان می دهند، که چیزی جز دروغی بزرگ برای فریب پیروان و رسیدن به منافع خودشان نیست.

وجود علایم ظهور امام مهدی (عج) نویدیست برای کسانی که در انتظار واقعی و رسیدن به زمان وعده داده شده هستند. وقوع هر یک از این نشانه ها نور امیدبخشی را به دلهای منتظران می تاباند و نقطه ی اتکایی برای ثبات در دین می شود. مدعیان دروغین به راحتی تفکیک می شوند! باعث می شود برنامه ریزی های خاصی با توجه به اطلاع قبلی از یک نشانه صورت بگیرد و این امر یکی از نقاط قوت اطلاع از نشانه ها به شمار می آید و چگونگی مواجه شدن با آن را قابل تحمل می کند. وقوع همین علامات است که هرکس را، هرچه بیشتر به حقانیت اسلام آشنا می سازد و دلیلی برای کسانی است که منکر این نشانه ها و وقوع آن می شوند!

حال می توان درک کرد که چرا ائمه (ع) به بیان این نشانه ها می پرداختند! و سعی ایشان برای گسترش این فرهنگ، تنها شناخت آیندگان نسبت به امام زمان خود و اثبات حقانیت اسلام بوده است.

۰

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *