زندگی نامه امام زمان (عج)

نویسنده: محمود ظروفچی ارسال شده در: مهدویت بدون دیدگاه ۱۳۹۰/۰۱/۱۰

دوازدهمین و آخرین امام شیعیان در سامرا و در سپیده دم نیمه ی شعبان سال ۲۵۵ هجری قمری دیده به جهان گشود. آن حضرت تنها فرزند امام حسن عسکری (ع) است و مادرش نرجس (نرگس) که گفته اند از نوادگان قیصر روم بوده است. او دختر یشوعا، پسر قیصر روم و مادرش از اولاد شمعون، وصی حضرت عیسی بود و کیش مسیحی داشت. دست تقدیر و اراده خداوند او را از کاخ سلطنت امپراتور به خاندان امامت آورد.

داستان چنین بود که او را به همراه تعدادی دیگر به عنوان اسیر به بغداد آوردند. کنیزک حاضر نمی شد، کسی او را بخرد تا آنکه فرستاده ای از سوی امام هادی(ع) نامه ای به زبان رومی برایش آورد و او با خواندن نامه سخت گریست و گفت: مرا به صاحب این نامه بفروش و بعد او را به خانه ی امام هادی (ع) آوردند و همسر امام عسکری(ع) شد.

نام مبارک امام زمان (عج) محمد است که هم نام حضرت رسول الله محمد مصطفی (ص) می باشد. لقب هایش مهدی، حجت، قائم، منتظر، خلف صالح، بقیهالله، صاحب الزمان، ولی،عصر، امام عصر و… امام حسن عسکری برای حفظ جان آن حضرت تولدش را پوشیده نگه می داشت و به شیعیان سفارش می کرد تا از بردن نام آن حضرت خودداری کنند. این کار برای در امان ماندن آن حضرت از شر بنی عباس بود.

امام حسن عسکری (ع) یک سال پیش از شهادت، حضرت مهدی(عج) را همراه مادربزرگش به مکه فرستاد تا از چشم ماموران دور بماند و برای انحراف افکار دشمنان بدون اینکه اسمی از حضرت مهدی(عج) ببرد مادر خویش حُدیث را وصی خویش قرار داد، مانند حضرت حسین(ع) که خواهرش زینب را وصی خود قرار داد.

در زمان شهادت امام حسن عسکری(ع)، عباسیان سخت از منزل امام مراقبت می کردند تا بلکه بر فرزند او آگاهی یابند و او را دستگیر کنند. به همین منظور مادر امام زمان(عج) را دستگیر و خواستار فرزندش شدند. او نیز ادعای بارداری کرد. خلیفه عباسی نیز او را به قاضی القضاه سپرد و مدتی در زندان بود تا اینکه با شورش یعقوب لیث صفاری و زنگیان، آن بانوی گرامی آزاد شد.

امامت امام مهدی(عج)

آن حضرت پس از شهادت پدر، حدود ۵ ساله بود که به امامت رسید. امامت او نیز بنا به حدیث های فراوانی بود که از پیامبر(ص) و امامان پیشین روایت شده بود. جعفر عموی امام زمان(عج) پس از شهادت امام حسن عسکری(ع) ادعای امامت و جانشینی آن حضرت را داشت و می خواست با خواندن نماز بر جنازه آن حضرت جانشینی خود را رسمیت بخشد. اما ناگهان حضرت مهدی(عج) در جلوی چشم همگان حاضر شد، جعفر را کنار زد و خود بر جنازه ی پدر نماز گزارد و پس از نماز بر جنازه ی پدر از چشمان مردم پنهان شد! آن حضرت چند بار دیگر چنین ظاهر شد، مانند زمانی که جعفر، اموال امام حسن عسکری را تصاحب کرد، ناگاه بر جعفر ظاهر شد و او را از این کار برحذر داشت و بلافاصله پنهان گردید.

غیبت صغری و غیبت کبری

به اعتقاد شیعه غیبت امام زمان(عج) در دو دوره بوده است: غیبت صغری که تا سال ۳۲۹ هجری قمری ادامه داشت. در این مدت امام با ۴ تن از نمایندگان خود با شیعه در ارتباط بود. آن چند تن که به نواب اربعه و نمایندگان خاص امام مهدی(عج) مشهورند عبارت  بودند از:

با مرگ چهارمین نائب در سال ۳۲۹ ه.ق دوره ی غیبت کبری شروع شد و تا ظهور آن حضرت ادامه دارد. در این دوره کسی مستقیما از سوی امام برای نیابت تعیین نشده و نیابت به عهده ی فقیهان شیعه است. در حدیثی از پیامبر (ص) درباره ی غیبت آن حضرت آمده است که ایشان مانند خورشید پنهان شده در پس ابر است که دیده نمی شود، اما نورش به زمین می رسد و به آن سود می رساند.

در زمان غیبت کبری افراد زیادی ادعای مهدویت کرده اند، از جمله؛ غلام قادیانی در هند، سید محمد علی شیرازی معروف به باب در ایران، مهدی سودانی در سودان و افراد دیگری که در سالهای اخیر بسیار مورد توجه ی زود باوران قرار گرفتند!

۰

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *