جامعه مجازی یا خودکشی مجازی

داستانهای اخیر در مورد شکل جدید حریم خصوصی در فیسبوک باعث شد تا این مطلب که ۲ ماه پیش نوشته شده بودم را منتشر کنم. نوشته ای کوتاه و خودمانی برای کسانی که فکر می کنند با انتشار موارد خصوصی خود به نوعی به آزادی دست پیدا کرده اند اما…

از زمانی که اینترنت به عنوان یک جزء جدانشدنی از زندگی انسان به اصطلاح پیشرفته درآمد، زمان زیادی نمیگذرد. اما در این زمان بسیار کوتاه و کم، آنچنان انسان را دستخوش تغییر کرد که گویی اینترنت از ابتدا وجود داشته و از آن استفاده کرده است. ابتدا با اینترنت ذغالی و وبلاگ هایی که به صورت رایگان هر فردی از آن استفاده می کرد، شروع شد و بعد وبسایتها که با همه گیر شدن سرورهای اشتراکی و پایین آمدن قیمت، استقبال بسیار خوبی از آن شد، ادامه یافت.

رفته رفته نیاز به تبادل نظرات، اطلاعات و… احساس شد و وبسایتهایی ساخته شد که در دل خود هزاران وبلاگ کوچک وجود داشت. رویه ای که هم اکنون در حال استفاده در بزرگترین وبسایتهای دنیا می باشد که نام آن را جامعه ی مجازی گذاشته اند.

مقدمه ی بالا، تنها یک نمودار نسبتا ملایم با کمترین خمیدگی از ابتدای ورود اینترنت تا حال بود! قصد بنده از نوشتن این مطلب نقد اینترنت و جوامع مجازی نیست بلکه نقد فردی استفاده از اینترنت و جوامع مجازیست. شاید همه ما کم و بیش در شبکه های اجتماعی مختلف و معروف عضو باشیم و هر روزه در آن فعالیت کنیم. برخی مقاصدی همچون: سرگرمی، تحقیق، مطالعه و موارد دیگر دارند و برخی دیگر نیز فقط به دنبال مطرح کردن خود در میان مردم هستند! داستان از همینجا شروع می شود. حماسه ی(!) تلخی که امروزه مردم جهان و مخصوصا مردم ایران هر روزه با آن سر و کار دارند.

مقاله های بسیاری در اینترنت برای حفظ حریم خصوصی افراد در شبکه های مجازی منتشر میشود، اما کمی تفکر برای وجود چنین مقاله هایی در هیچکس دیده نمی شود! بیشتر این مقالات بر پایه ی بزرگترین شبکه ی اجتماعی جهان، فیسبوک است. حجم بسیار بالای مطالب در مورد این شبکه ی اجتماعی حکایت از مهم بودن آن در میان مردم دارد و آموزش هایی که برای فعالیت در آن داده می شود به طور حتم بخاطر بالا بردن سطح دانش افراد در مورد حریم خصوصی است که متاسفانه در ایران تعداد بسیار کمی به آن توجه می کنند.

حتما شما نیز در این نوع سایتها با افرادی روبرو شده اید (کاربران ایرانی) که بدون توجه به حفظ حریم خصوصی، تصاویر، ویدیوها، مطالب و… را در دسترس همه قرار می دهند. البته جالب اینجاست که بیشتر افرادی که در ایران برای مثال در فیسبوک عضو می شوند از گوشی های همراه استفاده می کنند. استفاده از گوشی همراه به هیچ وجه بد نیست اما به این نکته توجه داشته باشید که هر فردی با خرید یک گوشی هوشمند می تواند عضو چنین شبکه هایی شود و در اینترنت به گشت و گذار بپردازد بدون اینکه حتی در گذشته تجربه ی استفاده از اینترنت را داشته باشد. همین امر در آینده به ضرر شخص استفاده کننده خواهد بود.

به لطف (!) افراد سو استفاده گر در شبکه های اجتماعی، بیشترین درصد انتشار موارد خصوصی اشخاص، مخصوصا تصاویر و مخصوصا تصاویر زنان و دختران در صفحات پر بازدید بوده است و متاسفانه هم اکنون نیز ادامه دارد.

دوستانی که در فضای مجازی فعالیت می کنند حتما به یاد دارند که چگونه با تصویر یکی از وبمسترها، داستانی ساختگی را به خورد اهالی خرد در شبکه های اجتماعی دادند. البته این به این معنی نیست که ایشان به حفظ حریم خصوصی توجه نداشته است، نه، بلکه سو استفاده گران هر جایی هستند و با ۲ کلیک آن را نقض می کنند.

گفته ای خودمانی تر: جدا از اینکه ممکن است شبکه های اجتماعی در هر سطح و جغرافیایی خود نقض کننده ی حریم خصوصی کاربران باشند که بیشترشان اینگونه اند ولی درصدی از این حفاظت نیز به عهده ی خود کاربر است. به اشتراک گذاری موارد خصوصی و مخصوصا تصاویر برای نشان دادن خود به دیگران و به نوعی فخر فروشی و هر چیزیکه به آن نام میدهید قطعا در آینده به ضرر شما بوده و ترمیم آن به صورت کامل ممکن نخواهد بود.

با مطالعه ی نکات امنیتی در اینترنت که ماشاالله کم هم نیستند می توانید تا حدی حریم خصوصی خود را حفظ کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *